| تبليغات | X |
این شعر توسط یکی از دوستان،پس از آن مناظره تاریخی سروده شده است.
دیدی دهان وقاحت چه بوی داشت دیدی امیر خلق فریبان، چه خوی داشت
دیدی ز شوره به جز خار ندروند دیدی که میل جاه، نهال دروغ کاشت
دیدم که تهمت و نفرت ،گلوی خلق خست دیدم که میل جاه ،طریق حیاش بست
دیدم که آبروی خلائق چو باد برد دیدم که کاه ،کوه نمود و بلند، پست
دید او که "سید" از چه سبب آمدست باز خلق از چه طالب "میر" ی شدست باز
دید او اگر بهار نیاید به دشت ما این غنچه امید،دریده دل است باز
رای ما خوی تو است ای صنم سبز قبا
خصم گو زورق تقلیب بران در شط ما